İnsanoğlu... doğar,büyür ve yaşlanır. Bebekken nasıl bakıma ihtiyaç duyarsa ikinci bebeklik dönemi olan yaşlılıkta da bakıma ihtiyaç duyar. Nasipli olanlara oğlu, kızı veya bir yakını bakar. Bazıları da bu dünyada yaşayan yakını olmadığı için veya oğlu ,kızı hayırsız çıktığı için huzurevlerine muhtaç olur. Sınıf öğretmenimiz İjlâl Alpay’ın bazı gerçekleri görmemiz için organize ettiği bu gezide anladık ki ailedeki sevgi ortamının ve sıcaklığının yerini hiçbir şey tutamaz. Adını huzurevi koymuşlar bu bakımevlerinin. Acaba huzur içindeler mi burada kalan yaşlılar? Elbette tüm ihtiyaçları düşünülmüş, devletin imkânları seferber edilmiş ayrıca hayırseverlerin de yardımıyla iyi imkanlar içindeler, bakımları yapılıyor, hatta kişilik hakları dahi düşünülerek bazı tedbirler alınmış. Rencide olmamaları için fotoğraf çekmemize izin verilmedi. Ne güzel. Peki tüm bunlar bir aile ortamının sıcaklığını, bir evladın kokusunu sağlayabiliyor mu? Elbette hayır.

16 Aralık 2011 Cuma günü 5- A sınıfı olarak Pınar Koleji’ni temsilen Demetevler Huzurevi’ni ziyaret ettik. Öğretmenimizin yardımlarıyla bazı ihtiyaç maddeleri temin ettik onlar için. Bununla birlikte bir koro hazırladık. Onların da seveceği tarzdan eski eserler seçti öğretmenimiz. Ayrıca sınıf arkadaşımız Ahmet Sezer Ulukaya bağlama ile söylediği bir iki türkü ile renk kattı müzik sunumumuza. Coştular, eğlendiler, alkışladılar, eşlik ettiler türkü ve şarkılarımıza. Biraz da duygulandı ağladı bazı teyze ve amcalar. Kim bilir belki şarkılarımız onları anılarına götürdüğü için, belki de durumlarına üzülüp hüzünlendiler. Biz ağlatmak için değil mutlu etmek için gitmiştik oraya. Böyle olsun istemezdik. Neyse ki kendilerine verdiğimiz birer karanfil onları mutlu etmeye yetti. Biz de içimiz rahat ayrıldık oradan. Ama hem kendi geleceğimiz hem de anne babalarımızın gelecekteki durumları hep aklımızda olarak sonlandırdık geziyi. Bu geziden aldığımız hayat dersi ile inşallah biz anne-babalarımıza ve diğer büyüklerimize sahip çıkacağız.